Op 1 april is om 14.49 onze tweede zoon via de keizerlijke route ter wereld gekomen! Zijn naam is Xander Youri Valentijn van Lingen, roepnaam Xander.

De operatie is normaal verlopen, moeder en kind maken het nu uitstekend. Xander woog na de geboorte 4630 gram, en bleef met zijn moeder tot zaterdagmorgen op de kraamsuite in het Diakonessenhuis. Nu is iedereen thuis.

Uiteraard heeft Xander zijn eigen Fotoblog: http://xander.vanlingen.net/

De sterke punten van het Keizersysteem zijn:

• Iedereen heeft (behoudens een oneven aantal) altijd een tegenstander
• Iedereen speelt tegen iemand van vergelijkbare speelsterkte
• Niet iedereen hoeft iedere speelavond aanwezig te zijn

Een exacte beschrijving van het algoritme was online niet te vinden, dus het was even puzzelen om de lijsten correct te krijgen. Bovendien zijn er diverse variabelen om de methode te tunen, zoals hoeveel punten krijg je bij afwezigheid. Het basisprincipe van het systeem is dat je bij winst de puntenwaarde van je tegenstander erbij krijgt. Iemand die hoog staat is meer punten waard dan iemand die lager op de lijst staat.

Hier is de door mij gemaakte uitslagen database (’werk in uitvoering’) te vinden.

Vooreerst ga ik pogen de opiniestukjes van de oude site hier in te voeren en te dateren. Daarna maken we enkele vaste pagina’s (over mij, fietsen, etc.). Daarna gaan we eens kijken of er via ‘themes’ of ‘templates’ iets aan de vormgeving gedaan kan worden.

Zoals dat hoort, staan de slides online. En wel op deze pagina.

De tocht bestond uit een blauwe en een oranje lus. Hieronder de met mijn Etrex Vista GPS opgenomen route data, in gpx en Google Earth (kmz) formaat.
NB: Microsoft InternetExplorer kan dwars liggen qua mime types, zip file. Dan moet je wellicht eerst de file saven (als .kmz !). Zucht.

LimburgsMooiste-Blauw.gpx
LimburgsMooiste-Blauw.kmz
LimburgsMooiste-Oranje.gpx
LimburgsMooiste-Oranje.kmz

Ondertekenaars:

Ik zelf kan niet anders dan mijn lidmaatschap aan deze kwestie verbinden, dat geldt echter niet voor iedereen. D66 leden die instemmen met deze positie kunnen mij mailen, onder vermelding van naam, lidnummer, afdeling en antwoord op de vraag of hun lidmaatschap in het geding is (ja/nee/weet nog niet) en zullen hieronder dan vermeld worden:

naam:                   lidnummer:      afdeling:   lidmaatschap in geding:

Henk van Lingen             55111       Utrecht         ja
Mark Giebels                52329       Italie          ja
Xander Mol                  volgt       Rotterdam       ja
Christa van Noordennen      58223       Utrecht         ja
Niek Pilgram                volgt       Utrecht         nee
Christian Höhne-Sparborth   59059       Utrecht         ja
Theo Veltman                47814       Amsterdam       nee

Op Quintens eigen pagina staan enkele notities en foto’s uit het prille leven van Quinten.

Het Paasakkoord

Ik heb op het extra congres tegen de motie gestemd van het Landelijk Bestuur welke volgens beproefd recept als eerste in stemming werd gebracht. Ik vond het akkoord (zoals zo velen) te mager en vond dat het congres moest uitspreken dat men terug moest naar de onderhandelingstafel. Wat het gevolg van die uitspraak zou zijn geweest is ondergeschikt aan de inhoudelijke afweging van het akkoord en de tussenbalans van de coalitie tot dus ver. Wat dat betreft was ik het volledig eens met Boele Staal die betoogde dat de verkeerde druk werd opgelegd. Natuurlijk zou een tegen (als dat daadwerkelijk tot verkiezingen zou leiden en niet tot heronderhandelen) een klap voor de partijorganisatie zijn, temeer daar men de voorzitter al naar een ministerspost had gemanouvreerd. Maar de partij is uiteindelijk een middel en geen doel. Brinkhorst meende richting Staal te kunnen volstaan met het schandelijke nonargument dat Staal moest zwijgen “omdat ie op het strand had gezeten”. Brinkhorst blonk sowieso uit in ad hominem sneren, gezien zijn uitlatingen over ratten en populisten bij de concurrentie. Over wat de electorale gevolgen van een nee zouden zijn versus een ja, heb ik geen enkel idee. Andere leden kennelijk wel: zij bleken doodsbang voor verkiezingen.

Op onderwijs en innovatie zijn redelijke resultaten geboekt, al gaat het extra geld niet zozeer naar onderwijs (leerkrachten, scholen, leermiddelen) maar vooral naar de financiering van de toename van leerlingen en studenten en naar het voor het bedrijfsleven interessante innovatieplatform. Ik had naast de onderwijsparagraaf echter graag nog wat terug gezien van het sociale gezicht van D66 of van de milieupartij D66. Bijvoorbeeld een uitbreiding van het specifiek pardon asielzoekers of een impuls aan duurzame energie. Enige compensatie was nodig gezien het fiasco met de bestuurlijke vernieuwing. Van reparatie bestuurlijke vernieuwing is weinig terecht gekomen, terwijl het wel de aanleiding was van de crisis en een belangrijk element zoniet de sine qua non in de instemming met kabinetsdeelname in 2003. Zo had men gewoon in de grote steden al in 2006 burgemeesterverkiezingen kunnen regelen via normale wet zoals reeds in het regeerakkoord stond. De Kroon bekrachtigt dan de uitkomst. Wat er nu rest van 40 jaar D66 inspanningen inzake het versterken van de band kiezer-gekozene is een onderzoeksopdracht voor een Minister van Niks met een thuiswerkplek. De partij zat de laatste tien jaar vrijwel continu in de regering en had de sleutel in handen bij de formaties van 1994 en 2003. Dat er noch over referenda, noch over de direct gekozen burgemeester, noch over de gekozen formateur en noch over het kiesstelsel blijvende resultaten zijn geboekt is dan een aanfluiting. Het paasakkoord regelt nog wel wat bij de omroep. Dat is wellicht aardig maar buiten enkele omroepbobo’s ligt daar natuurlijk geen kiezer wakker van.

Tussenbalans coalitie

De tweede component die moest worden gewogen op het extra congres, was naast het paasakkoord de tussenbalans van de coalitie tot dus ver. Ons werd op het hart gedrukt toch vooral het ‘landsbelang’ niet uit het oog te verliezen. Maar dat is natuurlijk een twijfelachtige en nogal aanmatigende notie. Het landsbelang hangt nogal van je visie af. Daarbij zijn er de afgelopen twee jaar al de nodige zaken geregeld zodat het argument dat bij een crisis alles voor niets is geweest dubieus is. Onderdelen die nog op de rol staan zijn vermarkting van de zorg en liberalisering van de energiemarkt. Over beiden heb ik ernstige twijfels. Daarnaast zijn de schaduwzijden van dit kabinet kwalijker gebleken dan twee jaar geleden ingecalculeerd. De Geus heeft alles tegelijk overhoop gehaald en zo wel erg veel vertrouwensschade bij sociale partners en consumenten aangericht. Dit kabinet lijkt kapitalisme als enig motiveringsmiddel te zien en predikt de wet van het marktmechanisme ook op terreinen waar zij slechts beperkt inpasbaar is, zoals de zorg en de energielevering. De pensioen- en VUT-plannen lijken nog wel te billijken maar de WAO onrust lijkt volledig overbodig gezien de vruchten die de door Paars genomen maatregelen (wet poortwachter) al afwerpen. In de massale herkeuringsoperatie lijken redelijkheid en billijkheid ondergeschikt gemaakt aan het politieke doel meer dan 100.000 mensen uit de WAO te werken. Mensen die er nota bene soms tegen hun zin eerst in zijn gestopt. Neem daarbij nog enkele schijnoplossingen van Donner en de balans wordt wel erg miezerig wanneer er van de bestuurlijke vernieuwingspunten niets is overgebleven dan consensusonderzoek.

Etiketten en schijntegenstellingen

Wat mij, tot slot, ook nogal de keel begon uit te hangen in de hele affaire de afgelopen weken, was die opgeklopte schijntegenstelling tussen sociaal-liberalen en bestuurlijke vernieuwers. Kennelijk overgewaaid uit de de laatste tijd nogal neoliberale en bijkans reactionaire Jonge Democraten, van wie we ons nog de motie over het sociaal-akkoord op het najaarscongres herinneren. Die motie ontbeerde takt, politiek inzicht, sociaal benul en democratisch respect voor de SER en de vakbonden. Het dedain waarmee Paternotte c.s. Doekle Terpstra voor de voeten wierp dat hij alleen wat oudjes representeerde was stuitend. De nu gesuggereerde tegenstelling binnen D66 werd goed geillustreerd door de wat naieve en stokerige tekst “Geboren na ‘66: Wat WIJ belangrijk vinden” welke vanuit de afdeling Utrecht werd gelanceerd. Los van het feit dat leeftijdsgeorienteerde initiatieven niet deugen, wordt de hele tegenstelling nogal overtrokken. Dat is slecht voor de partij en slecht voor de beeldvorming. Sommige ’sociaal-liberalen’ gaan er kennelijk vanuit dat bestuurlijke vernieuwers geen affiniteit hebben met sociaal-economische kwesties en vice-versa. Beide zaken zijn loten van dezelfde ideologische, vrijzinnig-democratische visie: burgers grip geven op hun leven. Dat had de op zijn slappe knieen staande Van Mierlo nog wel goed gezien, in zijn geregiseerde stemverklaring: “Wie zegt dat staatsrechtelijke hervormingen alleen voor oudere D66′ers prioriteit hebben, is reeds op jonge leeftijd krankzinnig geworden.” Dit is met het zwalkende electoraat van de laatste jaren in gedachten ook voor iemand als ik die staat voor een brede profilering, een waarheid als een koe. Als je niets hebt met bestuurlijke vernieuwing en vooral sociaal-economische hervormingen propageert, kies dan voor de VVD in plaats van voor verlakkerij. Ik kan nu niet anders concluderen dan dat D66 dezelfde fout maakt als na de Nacht van Wiegel en thans verzuipt in de Rubicon. Helaas kent dit land ook geen vrijzinnige, links-liberale alternatieven dus vooralsnog stel ik mij als slapend lid verontrust aan de zijlijn op.

naschrift, 19 april:

De meeste reacties die ik hierop kreeg, waren op hoofdlijnen inhoudelijk instemmend maar stelden de vraag of actief tegengas niet beter is dan een opstelling aan de zijlijn. Als voorbeeld een stukje van zo’n vraag en mijn reactie van 13 april:

> De vraag is of je als een meerderheid van de leden een andere koers
> kiest dan de jouwe je een pas op de plaats moet maken/je aan de zijlijn
> moet gaan staan.
> Jij maakt op dit de afweging om het laatste te doen.
> Een andere keus had kunnen zijn om juist 'jouw' standpunt met (nog meer)
> elan/power binnen de partijgeledingen te laten horen.
>
> Ik zelf zou het zeer betreuren als je je inderaad voorlopig aan de
> zijlijn zou gaan opstellen.

Je hebt gelijk dat in deze natuurlijk het dilemma bestaat uit de vraag
of je nu je handen af moet trekken van een zaak die de jouwe niet meer
lijkt te zijn danwel of je juist op je post moet blijven om tegengas te
geven. Toch komt er een moment dat je moet zeggen: tot hier en niet
verder.  Daarbij: ik ben nog steeds lid (al was het maar om 'teugen' te
kunnen stemmen :-)) en vind het nog steeds leuk om bijvoorbeeld Club Politic
te bezoeken.
Er is echter een verschil tussen een kritisch lid zijn dat zijn standpunt
laat horen en de rol die ik nu had. Een jaar geleden speelde ik nog met de
gedachte me tzt te gaan melden als kandidaat voor de raadslijst. Die
mogelijkheid was ook een van de redenen om me voor de programmacommissie
te melden. Als bestuurslid of als potentieel raadskandidaat ben je
meer dan een participerend lid: je bent in feite een van de visitekaartjes
en aanspreekpunten van de partij. Ik vind niet dat je dat geloofwaardig
kunt zijn, wanneer je op belangrijke politieke en/of strategische punten
de keuzes van de partij afwijst.

Voor het eerst in de geschiedenis moest softwareconcern Microsoft bekendmaken hoeveel het verdient met Windows, ’s werelds meestgebruikte computerbesturingssysteem. De winstmarge bleek maar liefst 85 procent. Een gigantische marge, geeft unix-systeembeheerder bij informatica Henk van Lingen toe. Maar hij keek niet echt op van het nieuws.

“Het was te verwachten dat Microsoft er zo veel op zou verdienen. Het verbaast me niets. Alleen een monopoliepositie zoals Microsoft die heeft, maakt zoiets mogelijk. Als er andere concurrenten op de markt waren, zou het bedrijf nooit zulke waanzinnige prijzen kunnen vragen. Het bevestigt vooral wat we al lang wisten. Opvallend is trouwens ook dat uit de vrijgegeven cijfers blijkt hoe slecht andere onderdelen van het bedrijf lopen. De spelcomputer Xbox bijvoorbeeld is alleen maar verliesgevend. Maar toch gaat het concern ermee door. Dat kan omdat de extreme winst op Windows en Office-pakketten wordt gebruikt om deze verliezen af te dekken. Op die manier kunnen ze ook daar de prijs kunstmatig laag houden. Zo proberen ze op die markt voet aan de grond te krijgen. Je monopolie misbruiken om op een andere markt binnen te dringen, dat is ook precies waar die rechtszaken tegen het concern over gaan.”

Toch hoeft Microsoft zich weinig zorgen te maken, als je ziet dat in de VS onlangs zo’n rechtszaak in der minne is geschikt. Het bedrijf wordt toch geen strobreed in de weg gelegd?

“Het is jammer dat die Amerikaanse zaak met een sisser is afgelopen, maar vanuit de Europese Unie is er wel nog steeds druk op de ketel. De Europese Commissie zit er behoorlijk bovenop, zoals nu met Microsofts plannen voor mobiele telefonie, en stimuleert het gebruik van opensource software. Dat zijn programma’s waarbij de broncode, zeg maar het recept, is meegeleverd. Dit geeft inzicht in wat een programma kan, maar ook of er bugs, fouten in zitten en of er misschien stiekeme achterdeurtjes zijn ingebouwd. Dit in tegenstelling tot closed source software zoals Windows en Office, waarvan je alleen de buitenkant te zien krijgt.”

De EU mag dan een voorstander zijn van open source, ik zie de Nederlandse overheid nog niet overstappen op dat soort programma’s.

“Nederland loopt op dit gebied erg achter. In Duitsland en Frankrijk gebeurt al veel meer. Vreemd, omdat er ook een hoop geld te besparen valt. Er gaat heel veel publiek geld in onderwijs en overheid alleen maar naar de peperdure licenties voor Microsoft-software. Dat is wrang, helemaal in tijden dat er op onderwijs veel gaat worden bezuinigd. Terwijl er wel degelijk alternatieven zijn, zoals Linux, het opensource besturingssysteem. Maar Nederland wandelt keurig achter Microsoft aan. Den Haag is sowieso niet vies van het onbezonnen uitgeven van publiek geld als het gaat om ICT en onderwijs. Honderden miljoenen werden er gepompt in de aanleg van een gesloten kennisnet voor het onderwijs. Terwijl dit geld veel beter gebruikt had kunnen worden voor personeel en applicaties. En ook op het ict-beleid van de universiteit is heel wat aan te merken. Zo heeft zij voor het e-mailprogramma voor studenten gekozen voor de Microsoft Mailserver. Een systeem berucht om zijn problemen. Terwijl we met een alternatief systeem zoals Linux beter af waren geweest, en maar tien procent van de kosten hadden gehad. Dat is ook de reden dat er in armere landen, zoals Brazilie, veel interesse is voor alternatieven voor Windows. In derdewereldlanden kunnen ze zich de dure licenties van Microsoft niet eens veroorloven.”

Maar hoe werkbaar zijn die alternatieven voor Windows nou eigenlijk? Moet je daar een informaticatovenaar voor zijn?

“Vroeger was dat misschien zo, maar dat is behoorlijk veranderd. Er zijn Linux-distributies, opensource softwarepakketten, die heel gebruikersvriendelijk zijn. Daarbij stop je gewoon de installatie-cd in de computer en alles wijst zich vanzelf. Helemaal als je je computer alleen maar gebruikt om te internetten, scripties te schrijven en spreadsheets te maken, dan is zo’n pakket meer dan voldoende. En het lijkt uiterlijk tegenwoordig veel meer op wat je van Windows gewend bent. Maar onder de motorkap is het totaal anders natuurlijk. Bovendien is het goed is te weten dat Microsoft steeds beter gaat controleren op illegale software. Hoewel het voor studenten wel niet zo’n vaart zal lopen - het bedrijf zal eerst wel achter de grote jongens in het bedrijfsleven aangaan - is het dan toch prettig als je weet dat ze jou niets kunnen maken.”

Femke van Zeijl

Dit interview verscheen op de achterpagina van het U-blad, zie: U-blad Archief.